Evet, insan yaş aldıkça değil, yaşadıkça olgunlaşır... Önceki yazımızı bu cümleyle sonlandırmıştık.
Hayatın en ağır öğretmeni acıdır.
Bir yakının kaybı, büyük bir hayal kırıklığı, ihanete uğramak, dost bildiğimiz insanların gerçek yüzünü görmek, yıllarca emek verdiğimiz bir şeyin elimizden gitmesi… Bunların hiçbiri kolay değildir.
Fakat insan bazen en büyük dönüşümünü en zor günlerinde yaşar.
Acı, insana hayatın kıymetini öğretir. Sağlığın, ailenin, dostluğun, huzurun ve sahip olduğumuz küçük mutlulukların aslında ne kadar büyük nimetler olduğunu gösterir.
İnsan, kaybetmeden önce sahip olduklarının değerini çoğu zaman anlayamaz. Bu yüzden bazı acılar, hayatımızda bir kırılma noktasıdır.
Acı insanı yalnızca üzmez; aynı zamanda düşündürür.
“Neyi yanlış yaptım?”
"Kimlere gereğinden fazla değer verdim?”
“Hayatımda neyi değiştirmeliyim?”
“Bundan sonra nasıl biri olmak istiyorum?”
Bu soruların cevapları, insanın yeni hayatının başlangıcı olabilir.
Değişim, vazgeçmek değildir. Çoğu insan değişimi geçmişinden kopmak olarak görür.
Oysa değişmek, geçmişi inkâr etmek değil; yaşadıklarından ders çıkararak daha doğru bir yola yönelmektir.
Dünün hatasını bugün tekrarlamamak, seni yoran insanlara karşı sınır koyabilmek, tüketen alışkanlıklarından vazgeçebilmek, gerektiğinde “hayır” diyebilmek…
Belki de en önemlisi, başkalarının beklentilerine göre değil, kendi vicdanının ve aklının gösterdiği doğrultuda yaşayabilmektir.
Çünkü insanın hayatındaki en önemli değişim, dış görünüşünde değil, bakış açısında gerçekleşir.
Günümüz insanının en büyük sorunlarından biri hızdır. Her şey çok hızlı değişiyor:
Haberler, teknoloji, ekonomik şartlar, sosyal ilişkiler, beklentiler…
İnsan, daha ne olduğunu anlamadan yeni bir gündemin içinde buluyor kendini. Bu hızın içinde bazen kendimizi unutuyoruz. Birbirimizi dinlemiyoruz. Tahammülümüz azalıyor. Farklı düşünene karşı sabrımız tükeniyor.
Sosyal medyada birkaç saniyede karar veriyor, birkaç cümleyle insanları yargılıyor, sonra da birbirimizden uzaklaşıyoruz.
Halbuki insan ilişkilerinin temelinde hâlâ değişmeyen bazı değerler var:
Saygı, güven, sadakat, merhamet, adalet ve anlayış.
Dünya ne kadar değişirse değişsin, insanın insana ihtiyacı değişmeyecek.
Teknoloji gelişebilir, iletişim araçları farklılaşabilir. Ancak bir insanın diğerinin acısını anlayabilmesi, sevincine ortak olabilmesi ve zor zamanında yanında durabilmesi hâlâ en büyük medeniyet göstergesidir.
Değişimden korkmamak gerekir. Değişim yalnızca bireysel değil, toplumsal bir sorumluluktur.
Toplumlar değişir. Şehirler, kurumlar, siyaset, ekonomi, eğitim anlayışı değişir.
Fakat her değişim iyiye doğru gitmeyebilir. Bu nedenle asıl ihtiyaç duyduğumuz şey, değişmekten korkmamak kadar, ne yönde değiştiğimizi sorgulamaktır.
Her yenilik ilerleme olmayabilir. Her eski olan da kötü değildir. Bazen geçmişin tecrübesini geleceğin imkânlarıyla buluşturmak gerekir.
Geçmişimizi unutmadan geleceğe yürümek… İşte gerçek değişim budur.
Bugün herkesin değiştirmek istediği bir şey var:
Kimi ülkeyi, kimi şehri, kimi çevresini, kimi başkasını…
Fakat insanın kendisini değiştirmesi, başkasını değiştirmeye çalışmasından çok daha zordur.
Çünkü insanın kendi hatalarıyla yüzleşmesi cesaret ister. Kendine dürüst olmak kolay değildir.
“Ben de yanılmış olabilirim” diyebilmek büyük bir olgunluk ister.
Gerçek değişim tam burada başlar:
Kendi eksiklerimizi görebildiğimizde,
Hatalarımızı kabul edebildiğimizde,
Kırdığımız insanların farkına vardığımızda,
Gerektiğinde özür dilemekten çekinmediğimizde,
Hayatımızdan çıkarmamız gereken alışkanlıkları geride bırakabildiğimizde…
Kendimizi değiştirmeden dünyayı değiştiremeyeceğimizi idrak etmemiz gerekir.
Unutulmamalıdır ki her değişimin içinde bir umut vardır.
Hayat insana çoğu kere ikinci bir şans verir.
Bazen bir karar, bazen yeni bir başlangıç, bazen yeni bir insan, bazen de sadece kendimize verdiğimiz bir söz…
Önemli olan, yaşadıklarımızın bizi nasıl bir insana dönüştürdüğüdür.
Çektiğimiz acılar bizi daha merhametli mi yaptı?
Kaybettiklerimiz bize sahip olduklarımızın değerini öğretti mi?
Uğradığımız haksızlıklar bizi daha adil kılabildi mi?
Başarısızlıklarımız bizi daha dirençli hâle getirdi mi?
Eğer cevabımız “evet” ise, yaşadığımız hiçbir şey bütünüyle boşa gitmiş değildir. Çünkü insanın en büyük kazanımı, olayların kendisi değil, o olaylardan çıkardığı anlamdır.
Demek istediğim şu: Değişim, hayatın kaçınılmaz gerçeğidir. İnsan değişir. Şehirler değişir. Toplumlar değişir. Zaman değişir. Fakat değişimin bizi nereye götürdüğü bizim seçimlerimize bağlıdır.
Bugün geçmişte olduğumuz insan değiliz. Yarın da bugünkü insan olmayacağız. Önemli olan, yarın dönüp bugünkü hâlimize baktığımızda kendimize şu cümleyi söyleyebilmektir.
“Yaşadıklarımdan ders aldım. Acılarımdan güçlendim. Hatalarımdan öğrendim ve daha iyi bir insan olmak için değiştim.”
