Ramazan boyunca camiler dolup taştı. Saflar sıklaştı, omuzlar birbirine değdi, kalpler aynı niyette birleşti.
Teravihlerde uzayan kıraatlere sabırla eşlik eden cemaat, sahurun bereketini, iftarın huzurunu cami avlularında paylaştı.
Sanki şehir başka bir ritme bürünmüş, zaman başka türlü akmaya başlamıştı.
Sonra bayram geldi…
Bayram namazında yine o tanıdık kalabalık vardı. Hatta biraz daha fazlası… Cami girişlerinde izdiham, avlularda taşan cemaat…
Soğuk ve yağışlı havaya rağmen insanlar camilere koştu. Bu manzara umut vericiydi. Demek ki kalpler hâlâ çağrıyı duyuyordu.
Ama bayramın hemen ardından bir sessizlik çöktü.
Akşam ve yatsı namazlarında o kalabalık yoktu. Günlerdir aşina olduğumuz canlılık bir anda sönmüş gibiydi. Saflar seyrekleşti, camiler derin bir yalnızlığa büründü.
Sanki Ramazan, beraberinde cemaat ruhunu da alıp gitmişti.
Oysa asıl mesele burada başlıyor.
Ramazan bir mektepti. Bize sabrı, disiplini, paylaşmayı ve en önemlisi kulluğun sürekliliğini öğreten bir eğitim süreciydi.
Bu ayda kazandıklarımız, bir sonraki Ramazan’a kadar saklanacak hatıralar değil; hayatın her anına yayılması gereken alışkanlıklardı.
İbadet, takvime bağlı bir misafir değildir.
Sadece Ramazan’da hatırlanan bir sorumluluk hiç değildir.
Teravih gecelerine, cuma günlerine, bayram sabahlarına ya da kandil akşamlarına sıkıştırılmış bir din anlayışı, insanın ruhunu beslemeye yetmez.
Çünkü Müslümanlık, zamanın tamamına talip bir hakikattir.
Cami, sadece kalabalıkken değerli değildir.
Asıl kıymet, safın seyreldiği zamanlarda da orada olabilmektir.
Kimsenin görmediği, kimsenin çağırmadığı, kimsenin hatırlatmadığı anlarda da secdeye varabilmektir.
Çünkü ihlâs, kalabalıkların değil, yalnızlıkların imtihanıdır.
Ramazan’da kazandığımız alışkanlıkları sürdürmek zorundayız.
Beş vakit namazı cemaatle kılmaya gayret etmek, Kur’an ile kurduğumuz bağı koparmamak, dilimizi ve kalbimizi temiz tutmaya devam etmek…
Bunlar sadece bir aya mahsus güzel davranışlar değil, ömür boyu taşınması gereken kulluk emanetleridir.
Bayramın getirdiği sevinç bizi gevşetmemeli.
Tam aksine, o sevinç bize şunu hatırlatmalı:
“Başardın, devam edebilirsin.”
Çünkü Ramazan’da gösterdiğimiz gayret, aslında yapabileceklerimizin bir ispatıdır.
Demek ki mümkündür.
Demek ki insan isterse düzenini değiştirebilir, kalbini arındırabilir, ibadetini hayatının merkezine alabilir.
Evet! Bayramla birlikte Ramazan bitti. Ramazan bitti diye biz de mi biteceğiz yani?
Yoksa Ramazan’ın öğrettiklerini yılın geri kalanına taşıyabilenlerden mi olacağız?
Camiler hâlâ orada.
Ezan hâlâ aynı daveti yapıyor.
Secde hâlâ aynı huzuru vaat ediyor.
Değişen tek şey, bizim yönümüzdür.
Eğer yönümüzü kaybetmezsek, kalabalıklar da bir gün geri döner.
Ama önce, tek başımıza da olsa camide saf tutmayı öğrenmeliyiz.
Yaradan’a ibadette zaman sınırı yoktur.
