Yağmuru bazı insanlar hisseder…
Damlaların toprağa değdiği anı, havadaki kokunun değişimini, serinliğin insanın içine işleyen o ince dokunuşunu fark eder.
Bazıları ise sadece ıslanır. Koşar, saklanır, şikâyet eder. Yağmur onun için yalnızca kaçılması gereken bir durumdur.
Hayat da böyledir.
Kimi insanlar hayatın ritmini duyar; acının, sevincin, sabrın ve şükrün iç içe geçtiği o derin melodiyi…
Kimi insanlar ise sadece gürültüde kaybolur. Günler geçer, zaman akar ama geriye anlam kalmaz.
İşte Ramazan ayı da tam olarak böyledir.
Kimileri için Ramazan, sadece uzun saatler süren açlık ve susuzluktur. İftarı beklemek, saat saymak, sofraya kavuşunca hızla yemek… Ve ertesi gün aynı döngüyü tekrar etmek.
Ama kimileri için Ramazan, ruhun yeniden nefes aldığı, kalbin arındığı, insanın kendisiyle yüzleştiği bir rahmet mevsimidir.
Aradaki fark, işte tam da “hissetmekle” ilgilidir.
Aç Kalmak mı, Oruç Tutmak mı?
Oruç, sadece mideyi aç bırakmak değildir.
Eğer mesele sadece açlık olsaydı, yoksulluk çeken herkes zaten en büyük ibadeti yapıyor olurdu.
Oruç; dili tutmaktır, gözü tutmaktır, kalbi tutmaktır.
İnsanın kendini frenleyebilmesi, nefsine “dur” diyebilmesidir.
Bugün birçok insan, gün boyu aç kalıyor ama akşam olduğunda öfkesini, kırıcı sözlerini, dedikodusunu, haksızlığını sofraya taşıyor.
Böyle bir oruç, bedenin aç kalmasıdır; ruhun değil.
Oysa gerçek oruç, insanın içindeki gürültüyü susturur.
Kendini dinlemeye başlar insan…
Ne kadar kırdığını, ne kadar incittiğini, neyi gereksiz büyüttüğünü fark eder.
Ramazan, aslında insanın kendisiyle konuşabildiği nadir zamanlardan biridir.
Ritmi Duymak
Günümüz dünyasında insanlar sürekli bir telaş içinde...
Bildirimler, haberler, koşuşturma, bitmeyen bir hız…
Hiç durmadan akan bir hayatın içinde, çoğu kişi kendi sesini bile duyamıyor.
Ramazan ise bu gürültünün içinde bir “yavaşlama” çağrısıdır.
Sahur vakti…
Henüz şehir uyanmamışken, karanlığın içinde bir ışık yakmak…
Sessizliğin ortasında bir bardak su içmek…
İftar vakti…
Bir hurmayla orucu açarken hissedilen şükür…
O ilk lokmanın değeri…
Bunlar sadece ritüel/gelenek değildir.
Bunlar, hayatın ritmini yeniden duymaktır.
Ama eğer insan sadece saate bakıyorsa, iftar menüsünü düşünüyorsa, günün nasıl geçeceğini hesaplıyorsa…
O zaman bu ritim kaybolur. Geriye sadece açlık kalır.
Ramazan: Bir Temizlik Mevsimi
Ramazan, sadece bedenin değil, kalbin de temizlendiği bir aydır.
İnsanın içinde biriken kırgınlıklar, öfkeler, kinler…
Hepsi bu ayda gözden geçirilmelidir.
Ama ne yazık ki çoğu zaman insanlar, açlığın verdiği gerginliği başkalarına yansıtır.
Trafikte daha sinirli, evde daha tahammülsüz, işte daha kırıcı…
Oysa Ramazan, tam tersine insanı yumuşatmalıdır.
Çünkü açlık, insana kendi aczini hatırlatır.
Susuzluk, sabrı öğretir.
Beklemek, şükrü artırır.
Gerçekten hisseden biri için Ramazan, bir arınmadır.
Ama hissetmeyen için sadece zor geçen günlerin toplamıdır.
Gösteriş mi, Samimiyet mi?
Bir de Ramazan’ın görünmeyen yüzü var…
Sosyal medyada paylaşılan sofralar, gösterişli iftarlar, uzun listeler…
İbadetin bile bazen bir gösteriye dönüştüğü bir çağdayız.
Oysa Ramazan, en çok gizlide güzeldir.
Kimsenin görmediği bir dua,
Sessizce verilen bir sadaka,
Kalpten edilen bir tövbe…
İnsanın kendisiyle baş başa kaldığı anlar…
Çünkü bu ay, başkalarına görünmek için değil, Allah’a yönelmek içindir.
Yağmuru Hissetmek
Yağmur yağdığında, kimileri sadece ıslanır.
Ama kimileri durur, gökyüzüne bakar ve o anı yaşar.
Ramazan da böyledir.
Kimileri sadece aç kalır…
Kimileri ise kendini bulur.
Aslında mesele çok basittir:
Bu ayı bir zorunluluk olarak mı yaşıyoruz, yoksa bir fırsat olarak mı?
Eğer sadece aç kalıyorsak, Ramazan geçer gider…
Takvim yapraklarından bir ay eksilir sadece.
Ama eğer hissediyorsak…
O zaman Ramazan, insanın içine dokunur.
Bir şeyleri değiştirir.
İnsanı biraz daha insan yapar.
Belki de en önemlisi şudur:
Yağmur her zaman yağar…
Ramazan her yıl gelir…
Ama herkes ıslanmaz, herkes hissedemez.
Asıl mesele, kalbimizin o damlalara ne kadar açık olduğudur.
