Bir zamanlar dostluk, insanın en güvenilir limanıydı... Düşenin yanında durmak, yoklukta bölüşmek, zor zamanda kapısını çalmak demekti.
Bugün ise, vitrinlerin ve ekranların gölgesinde bu liman giderek sisler içinde kayboluyor.
Modern çağ, ilişkileri hızlandırdı ama aynı zamanda yüzeyselleştirdi.
Sosyal medya çağında insanlar birbirinin gözünün içine değil, telefon ekranına bakıyor.
Dostluklar artık “beğeni” sayısıyla ölçülüyor; aynı masada oturanlar bile birbirine değil, sanal dünyaya odaklanıyor.
Dostluk dediğimiz değer, bir ekranın arkasında değil, bir omuzun üstünde hissedilir.
Günümüzün en büyük yanılgısı, çok sayıda takipçinin gerçek dostluk anlamına geldiğine inanılmasıdır.
Halbuki insanı ayağa kaldıran, "zor gününde yanında duran bir tek dost" bile binlerce sanal alkıştan daha değerlidir.
Modern toplumda ilişkiler giderek hesap kitap üzerine kuruluyor. İnsanlar birbirine “Ne katıyor?” diye bakıyor; “Nasıl bir insan?” diye değil.
Sadâkat yerini menfaate, samimiyet yerini gösterişe bırakıyor.
İlk menfaat rüzgârında dağılan dostluklar, insanın ruhunda derin boşluklar açıyor.
Bir insanın kim olduğunu anlamak için uzun uzun konuşmasına gerek yoktur; kimlerle güldüğüne, kimin derdine ortak olduğuna bakmak yeterlidir.
Dostluk, insanın aynasıdır; kimi zaman en derin yaraları açar, kimi zaman ise en güçlü merhemi olur.
Bugün gençlerin en büyük imtihanı, hangi çevrede olduklarıdır.
Nice temiz kalpli insan yanlış arkadaşlıkların içinde kayboluyor; nice kırılmış insan ise doğru dostluklarla yeniden ayağa kalkıyor.
Bir annenin, bir babanın evladına bırakacağı en büyük öğüt hâlâ geçerlidir:
“Evladım, arkadaşını iyi seç.” Çünkü bazı insanlar insanı Allah’a yaklaştırır, bazıları ise kendinden bile uzaklaştırır.
Modern çağda yalnızlık, kalabalıkların ortasında bile insanın ruhunu kuşatıyor.
Dostlukların zayıflaması, insanı kendi içine hapseden bir sessizlik doğuruyor.
Yalnızlık, bazen bir tercih değil, yanlış dostlukların acı mirasıdır.
İnsan, kalabalıklar içinde görünürken aslında kendi iç dünyasında görünmez hâle geliyor.
Dostlukların yeniden anlam kazanması için insanın önce kendine dönüp sorması gerekiyor:
Ben kimlerle beraberim?
Kimlerle yol yürüyorum?
Kimlerin sözü bana tesir ediyor?
Kimlerin ahlâkı benim hayatıma sızıyor?
Çünkü insan, sadece seçtiği yolların değil, seçtiği insanların da eseridir.
Dostluk, insanın ruhunu besleyen en kadîm değerlerden biridir.
Modern çağın hızına kapılıp bu değeri yitirmek, aslında kendi insanlığımızı yitirmektir.
