Bazı ağaçlar vardır ki, kökleri toprağın derinliklerine, dalları ise gökyüzüne uzanır. Gölgesi altında nesiller serinler, yapraklarının hışırtısı bir şehrin hafızasında yankılanır.
Boyabat’ın öyle bir çınarı vardı. Ömer Sütçüoğlu… O çınar, sessizce, ağır ağır, bir sonbahar rüzgârıyla devrildi.
Bu toprak, bir daha aynı gölgeyi bulamayacağını bildiği bir boşlukla yüzleşti.
Onu yalnızca “iş insanı” ya da “sanayici” diye tanımlamak, bir ırmağı “su” diye tarif etmeye benzer. Eksik kalır.
Çünkü Ömer Sütçüoğlu, toprağı tuğlaya, tuğlayı ekmeğe, ekmeği de memleket sevdasına dönüştüren nadir Anadolu insanlarından biriydi. Sütçüoğlu & Güneş Tuğla Fabrikası’nın bacasından yükselen duman, yalnızca bir sanayi tesisinin nefesini değil; onlarca ailenin ocağının tüttüğünü, gençlerin umutla yarınlara baktığını, bir şehrin belkemiğinin dimdik durduğunu anlatırdı.
Topraktan çıkan her tuğlada onun alın teri, her fırında pişen kiremitte onun memleket muhabbeti vardı.
“Sözü senettir” denilen eski Anadolu irfanının yaşayan örneğiydi.
Bir imza, bir sözleşme aranmadan güvenilen o ses, bugünün dünyasında gittikçe daha az duyulur oldu.
Ama o, fabrikasıyla sınırlı bir adam değildi.
Boyabat İmam Hatip Okulu’nun açılması için Ankara yollarına düşen heyetteydi. Dönemin başbakanı Süleyman Demirel’in kapısını çalan, eğitimin bir milletin geleceği olduğuna inanan o yürekti.
Bir fabrikanın istihdam ettiği işçi sayısı sınırlıdır; bir okulun yetiştirdiği nesiller ise bir memleketin kaderini değiştirebilir.
O bunu biliyordu.
Huzurevinin temel taşlarında da onun emeği vardı. Yaşlıya vefayı medeniyetin ölçüsü sayan, sosyal dayanışmayı sözle değil eserle yaşatan bir gönül sahibiydi.
Siyaseti makam değil, hizmet aracı olarak gördü. Uzun yıllar CHP saflarında, Belediye Encümeni’nde bulundu; sonra Refah Partisi’nde de aynı hassasiyetle yürüdü. Partiler değişti, o değişmedi. Çünkü onun pusulası, ideolojiden çok memleketti.
Sabahın erken saatlerinde gazetesini kendi alan, yazıhanesinin kapısını açan, dostlarını, hemşehrilerini ağırlayan, geçmişi hatırlayıp geleceği düşünen o sabırlı çınar, ilerleyen yaşına rağmen hâlâ yeni hayaller kuruyordu.
Modern bir yem fabrikası kurma düşüncesi, tarımı ve hayvancılığı sanayi kadar önemseyen vizyonunun son işaretlerinden biriydi.
Kemaldede Camii’nde namazını kılar, çay ocağında selamlaşır, halkın nabzını insanların gözlerinde tutardı.
Sofrası geniştir, kapısı açıktır, gönlü daha da açıktır denirdi.
Kitap okumayı tutku hâline getirmiş, öğrenme arzusunu diri tutmuştu. Ruhu genç kalmıştı. Çünkü bazı insanlar, yaşları ilerlese de memleket için yeni düşünceler üretebildikleri sürece genç kalırlar.
Şimdi o çınar yok.
Fabrikanın bacası tütmeye devam edebilir, oğlu Süleyman’ın ellerinde vizyon yaşayabilir. Okulun duvarları dimdik durabilir. Huzurevinin kapısı açılabilir. Ama o ses, o bakış, o “sözü senet” güveni, o sabahın erken saatlerinde açılan kapı…
Bunlar bir daha olmayacak.
Boyabat, bir daha aynı gölgede serinleyemeyecek.
Ölüm, herkese bir gün gelir. Ama bazı ölümler, yalnızca bir aileyi değil, bir şehri yetim bırakır. Ömer Sütçüoğlu’nun vefatı böyle bir yetimliktir.
Onun arkasında bıraktığı boşluk, ne bir fabrika ne bir okul ne de bir makamla doldurulabilir. Çünkü o, eserleriyle değil, karakteriyle, vefasıyla, memleket muhabbetiyle Boyabat’ın ruhuna sinmişti.
Rabbim, o güzel insanı rahmetiyle kuşatsın. Mekânı cennet, makamı âli olsun. Geride kalan ailesine, evlatlarına, yakınlarına, sevenlerine, bütün Boyabat’a sabırlar ihsan eylesin. Ruhu şad, hatırası diri kalsın.
Çünkü bazı çınarlar devrilse de, gölgeleri hafızalarda, kökleri de toprağın altında yaşamaya devam eder.
Boyabat, Ömer Sütçüoğlu’nu unutmayacak.
