İnsanoğlu, yürüyen bir hikâyedir. Sırtında görünmez bir heybe taşır; kimse görmez, kimse dokunamaz ama herkes o heybenin ağırlığını hisseder.
Kimi zaman bir bakışta, kimi zaman bir susuşta, kimi zaman da dilinden dökülen bir kelimede…
Çünkü insanın heybesi kalbidir. O heybenin içinde ne varsa, yürüdüğü yolun üzerine dökülür.
Bir insanın yürüyüşüne bakın; adımlarının aceleciliğine, duraksamasına, yere basışına… Aslında kalbinin ağırlığını görürsünüz.
İçinde kırgınlık taşıyanın adımları serttir.
İçinde umut taşıyanın yürüyüşü hafif…
Kalbi kinle dolu olanın dili keskindir; kalbi merhametle dolu olanın sözü yumuşak.
Çünkü insan, kalbinde neyi taşıyorsa, farkında olmadan onu etrafa saçar.
Sosyal medyada bir cümleye rastladım: “İnsanoğlunun heybesi kalbidir. Yükü ne ise, o yola dökülür.”
Ne kadar sade, ne kadar derin bir söz…
İnsanı en çok ele veren şey, söylediği sözler değil aslında; söyleyemediği, sakladığını sandığı duygulardır. Çünkü kalp, gizli kalmayı beceremez. Bir yerden sızar.
Bazen bir tebessüm olur, bazen bir kırıcı söz…
Ama mutlaka görünür.
Bir de şöyle derler: “İnsanoğlu aklından geçenleri söyler. Kalbinden geçenlere ise bağlanır.”
İşte insanın en büyük imtihanı da burada başlar. Akıl konuşur, kalp susar. Akıl tartar, kalp hisseder. Akıl hesap yapar, kalp teslim olur.
İnsan çoğu zaman, söylediği şeylerle değil, bağlandığı şeylerle kendini inşa eder.
Aklımızdan geçenleri söylemek kolaydır. Bir tartışmada haklı çıkmak, bir ortamda kendini ifade etmek, doğru cümleyi kurmak…
Bunlar aklın işidir. Ama kalpten geçenlere bağlanmak başka bir şeydir. Orada mantık yoktur.
Orada bir sebepsizlik vardır. Birini seversiniz, nedenini bilmeden. Bir şehre bağlanırsınız, içinde ne olduğunu tarif edemeden. Bir anıya tutunursunuz, size acı verse bile bırakamazsınız.
İnsan, aslında bağlandığı şeylerin toplamıdır.
Kimi geçmişine bağlanır, yıllar geçse de bir çocukluğun gölgesinden çıkamaz.
Kimi kırgınlıklarına bağlanır, affetmek yerine yarasını besler.
Kimi bir insana bağlanır, yokluğunda bile onunla yaşar.
Kimi de hayallere… Gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilmeden, sadece inanarak…
Kalp, neye bağlandıysa, heybe onunla dolar.
Sonra o dolu heybe ile çıkarsınız hayatın yoluna. Karşılaştığınız insanlara, olaylara, hatta kendinize bile o yükle yaklaşırsınız.
İçinizde sevgi varsa, en zor insanı bile anlamaya çalışırsınız.
İçinizde öfke varsa, en masum sözü bile yanlış anlarsınız.
İçinizde huzur varsa, gürültünün ortasında bile sakin kalırsınız.
Ama içinizde fırtına varsa, sessizlik bile sizi rahatsız eder.
Çünkü insan, dışarıdan gördüğü dünyayı değil, içinde taşıdığı dünyayı yaşar.
Bazen düşünüyorum; biz gerçekten ne taşıyoruz kalbimizde?
Ne var bizim heybemizde?
Biriktirdiklerimiz mi, bırakamadıklarımız mı? Affedemediklerimiz mi, unutamadıklarımız mı?
Çoğu zaman farkında değiliz. Kalbimizi dolduruyoruz; ama neyle doldurduğumuzu düşünmüyoruz.
Oysa her duygu bir yük. Her kırgınlık, her kin, her pişmanlık… Hepsi heybeye eklenen birer taş gibi.
İnsan, fark etmeden ağırlaşıyor... Sonra diyor ki: “Neden yoruldum?”
Oysa mesele yol değil, taşıdıklarıdır.
Bazen de tam tersi… Bir insan vardır, hayatı zor ama yüzü aydınlıktır. Çünkü kalbi hafiftir.
İçinde affetmek vardır.
İçinde sabır vardır.
İçinde teslimiyet…
O yüzden yürürken yorulmaz. Çünkü heybede taş yoktur, yük yoktur; sadece anlam vardır.
Belki de hayat, heybemizi boşaltmayı öğrenmekten ibarettir.
Her kırgınlığı tutmak zorunda değiliz.
Her hatırayı saklamak zorunda değiliz.
Her acıyı sahiplenmek zorunda değiliz.
Bazı şeyleri bırakmak gerekir. Çünkü kalp, her şeyi taşıyacak kadar güçlü değildir. Ama doğru şeyleri taşıyacak kadar derindir.
İnsan bazen kendine şunu sormalı: “Ben neye bağlıyım?”
Çünkü bağlandığımız şeyler, bizi ya özgürleştirir ya da esir alır.
Sevgiye bağlanırsanız büyürsünüz.
Kine bağlanırsanız küçülürsünüz.
Umuda bağlanırsanız yürürsünüz.
Korkuya bağlanırsanız durursunuz.
En tehlikelisi de şudur: İnsan, çoğu zaman neye bağlı olduğunu fark etmeden yaşar.
Bir bakarsınız, yıllardır bir kırgınlığın etrafında dönüyorsunuz.
Bir bakarsınız, sizi mutlu etmeyen bir hatıraya tutunmuşsunuz.
Bir bakarsınız, geçmişte kalmış bir insanın gölgesiyle yürüyorsunuz hâlâ…
Oysa hayat, geride kalanları taşımak değil; içimizde kalanları anlamaktır.
Belki de bu yüzden bazı insanlar konuşarak rahatlar, bazıları susarak…
Çünkü herkesin heybesi farklıdır.
Kimisi yükünü sözle boşaltır, kimisi gözyaşıyla, kimisi de bir köşede kendiyle konuşarak…
Ama ne olursa olsun, kalp susmaz. Bir şekilde kendini anlatır.
İşte bu yüzden, insanı anlamak için söylediklerine değil, taşıdıklarına bakmak gerekir. Çünkü dil bazen yalan söyler, ama kalp asla.
Bir insanın gözlerine bakın; orada ne taşıdığını görürsünüz.
Bir insanın sessizliğini dinleyin; orada neye bağlandığını anlarsınız.
Belki de en önemlisi… Kendi kalbinize bakın.
Orada ne var?
Biriktirdiğiniz ne varsa, yarın yolunuza dökülecek.
Karşınıza çıkan insanlara, hayatınıza, hatta kaderinize… Çünkü insan, kalbinde ne taşıyorsa, hayatına onu yayar.
O yüzden heybenizi kontrol edin.
Belki biraz hafiflemek gerekir.
Belki affetmek…
Belki vazgeçmek…
Belki de sadece kabullenmek…
Çünkü yol uzun...
Ve bu yol ağır yükle yürünmez.
