Şair ve şarkı; “Çoktan unuturdum, ben seni çoktan, ah! bu şarkıların, gözü kör olsun” derken haksız mı?
Hem de çok haklı. Ama dahası var.
Yer yüzünde damardan şarkıları hak eden bir maşuk yoktur bence. Veya çok az vardır.
Yüz yüze de olsan, hiç görmediğin ve suretinden tanıdığın birisi de olsa, hayalinde ona öyle bir kişilik giydirirsinki, sanki yer yüzünde bir melek olduğuna inandırırsın kendini.
Şiirler yazar şarkılar yaparsın ona. Veya başkasının yaptığı damardan şarkıları onun için dinlersin. Ağrısız başını ağrıya sokarsın.
Çok geçmeden onun gerçek yüzünü görürsün. Hayalen ürettiğin kişiyle ilgisinin olmadığını anlarsın.
Bu sadece aşık olduğun kişiyle ilgili değildir. Dost, arkadaş, kardeş ve aynı davanın adamı olduğuna inandığın insanlar için de aynı sükut-u hayali yaşarsın.
Hayatının yularını sadece duyguların eline verir, akıl ve mantığı devreden çıkarırsan daha çok hayal kırıklığı yaşarsın.
“Çoktan unuturdum, ben seni çoktan, ah bu şarkıların gözü kör olsun” diyerek bahanelere sarılacağımıza aklımızı başımıza almaktan başka çare yoktur.
