Kim söyledi?

Sinop mutluymuş.

Öyle söylüyorlar.

Bir araştırma yapılmış, istatistikler tutulmuş, rakamlar hesaplanmış ve Sinop “Türkiye’nin en mutlu şehirlerinden biri” ilan edilmiş.

Ne güzel!

Sinoplu olarak hepimizin göğsü kabarsın.

Ama bir dakika…

Bir şey sormak hakkımız değil mi?

Kime göre mutluyuz?

Neye göre mutluyuz?

Kim ölçtü bizim mutluluğumuzu?

Ve daha önemlisi…

Sinopluya kendisine soruldu mu?

MUTLULUĞUN ÖLÇÜ BİRİMİ NEDİR?

Bir şehirde araba park edecek yer bulamıyorsanız…

Kaldırımlarda yürüyemiyorsanız…

Altyapı sorunları yaşıyorsanız…

Su kesintileriyle karşılaşıyorsanız…

Kanalizasyon ve çevre sorunlarını konuşuyorsanız…

Gençler iş bulmak için Sinop’tan ayrılıyorsa…

Çocuğunun geleceğini düşünen anne baba endişeleniyorsa…

Emekli geçim derdindeyse…

Esnaf siftah yapmadan dükkân kapatıyorsa…

Bir bardak çayın fiyatı bile vatandaşın cebini düşündürüyorsa…

Bütün bunların karşısına gelip:

“Ama siz mutlu şehirsiniz.”

dediğinizde…

İnsan ister istemez soruyor:

Gerçekten mi?

SİYASETÇİLER MUTLU, SİNOPLU MUTLU MU?

Sinop’a bakan geliyor.

Bakan yardımcısı geliyor.

Genel müdür geliyor.

Milletvekilleri çalışıyor.

Toplantılar yapılıyor.

Fotoğraflar çekiliyor.

Basın açıklamaları yapılıyor.

Dosyalar hazırlanıyor.

Sözler veriliyor.

Peki sonra?

Sinoplu bunun karşılığını hayatında görüyor mu?

Çünkü siyasetçinin başarısı, kaç kişinin Sinop’a geldiğiyle değil;

Sinop’ta yaşayan insanın hayatının ne kadar değiştiğiyle ölçülmeli.

Bir bakanın Sinop’a gelmesi elbette önemlidir.

Ama Sinoplu şunu sorar:

“Geldi de ne değişti?”

“Benim hayatıma ne dokundu?”

“Çocuğuma ne kazandırdı?”

“Şehrime ne bıraktı?”

İşte asıl mesele budur.

MUHALEFETİN DE AYRICA SORUMLULUĞU VAR

Bu yazı yalnızca iktidara değil.

Muhalefete de bir çift sözümüz var.

Çünkü muhalefet yalnızca seçim zamanı hatırlanacak bir görev değildir.

Muhalefet;

yanlışı söylemektir.

Eksik olanı göstermek,

yanlış yapılanı sorgulamak,

vatandaşın hakkını savunmak,

gerektiğinde yüksek sesle itiraz etmektir.

Sinop’un sorunları varsa…

İktidarın da sorumluluğu vardır.

Ama muhalefetin de görevi vardır.

“Ben söyledim.” demek yetmez.

Sonuç almak gerekir.

Sinoplu artık slogan değil,

sonuç görmek istiyor.

VALİLER GELİYOR, VALİLER GİDİYOR…

Bir başka alışkanlığımız daha var.

Valiler geliyor.

Görev yapıyor.

Sonra gidiyor.

Ardından yeni bir vali geliyor.

Ve Sinop yeniden “ilk valilik deneyimi” yaşayan isimlerden birinin görev yeri oluyor.

Peki şehir?

Şehir aynı şehir.

Sorunlar aynı sorunlar.

Dosyalar aynı dosyalar.

Beklentiler aynı beklentiler.

İnsan ister istemez soruyor:

Sinop neden sürekli “başlangıç noktası” olmak zorunda?

Sinop’un yönetiminde süreklilik neden bu kadar zor?

Şehrin hafızası neden her görev değişikliğinde yeniden kuruluyor?

BİR MİLYON SİNOPLU VAR AMA BİR SİNOP LOBİSİ YOK

Belki de en büyük çelişkimiz burada.

Sinop dışında yaşayan yüz binlerce, belki de milyonlarca Sinoplu…

İstanbul’da yüzlerce dernek…

Avrupa’da Sinoplular…

Ankara’da Sinoplular…

İzmir’de Sinoplular…

Bursa’da Sinoplular…

Avrupa’da ve Almanya’da Sinoplular…

Her yerde Sinoplu var.

Ama ortak meselelerde ne kadar birlikteyiz?

Birlikte hareket edebiliyor muyuz?

Sinop için ortak bir ekonomik proje ortaya koyabiliyor muyuz?

Gençler için ortak bir istihdam modeli geliştirebiliyor muyuz?

Memleket için güçlü bir lobi oluşturabiliyor muyuz?

Yoksa herkes kendi derneğinin, kendi grubunun, kendi çevresinin sınırları içinde mi kalıyor?

Bir milyon insanın gücü, bir milyon ayrı sese bölünüyorsa bunun adı güç değil, dağınıklıktır.

İKİ SİNOPSPOR, TEK MEMLEKET

İstanbul’da bir Sinopspor