Bugün 16 Kasım. Takvim yapraklarından biri daha düşerken, Türk düşünce ve edebiyatının en büyük kalemlerinden biri olan Sezai Karakoç’u ebediyete uğurlayışımızın beşinci yıl dönümü.
Üstad Karakoç, 16 Kasım 2021’de aramızdan ayrıldı; fakat bıraktığı külliyat, kurduğu diriliş tasavvuru ve medeniyet ufku, hâlâ kalplerimizde ve zihinlerimizde canlı bir meşale gibi yanmaya devam ediyor.
Sezai Karakoç’u anlamak, yalnızca şiirlerini okumak ya da makalelerini ezberlemek değildir. Onu anlamak, modern çağın yıkıntıları arasında kaybolmuş bir medeniyetin yeniden doğuş imkânını görmektir.
O, “Diriliş” kelimesini sadece bir dergi adı ya da bir hareket ismi olarak kullanmadı; onu bir ontolojik duruş, bir tarihî sorumluluk ve bir estetik-ahlâkî program olarak inşa etti.
Batı’nın teknik üstünlüğü karşısında ezilen Doğu’nun, kendi metafizik köklerine dönerek yeniden ayağa kalkabileceğini savundu.
Bu savunma, ne romantik bir nostalji ne de kaba bir karşıtlık üzerine kuruluydu. Tersine, derin bir tarih bilinci, keskin bir medeniyet tahlili ve incelikli bir dil ile örülmüştü.
Karakoç’un düşüncesinde edebiyat ile fikir, şiir ile siyaset, estetik ile ahlâk birbirinden kopuk değildi.
O meşhur “Mona Roza”nın hüzünlü güzelliği ile “Diriliş Neslinin Amentüsü”nün kesin çağrısı aynı kökten besleniyordu.
Karakoç, insanı hem ferdî varoluşun derinliklerinde hem de tarihî-toplumsal sorumluluğunda bir bütün olarak gördü. Bu bütünlük, bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şeydir.
Parçalanmış kimlikler, sığ gündemler ve hızla tüketilen anlamlar çağında, Karakoç’un sesi bir uyarı ve bir davet olarak duruyor:
“Yeniden doğmak mümkünse, o ancak kendi köklerimizden filizlenerek mümkün olacaktır.”
Onun fikirlerini yaşatmak ise, sadece anma törenleri düzenlemek ya da kitaplarını yeniden basmakla sınırlı kalamaz.
Yaşatmak, o düşünceyi günümüzün meseleleriyle yeniden konuşturmak demektir.
Küresel bir kültür erozyonu yaşanırken, medeniyet iddiası taşıyan bir dil ve bir bakış açısı inşa etmek; genç nesillere sadece “Büyük bir şairdi” demekle yetinmeyip, onun metafizik derinliğini, tarihî ufkunu ve ahlâkî ciddiyetini aktarmak; kısacası, Diriliş’i bir slogan olmaktan çıkarıp yaşayan bir şuur haline getirmek… İşte asıl vazife budur.
Sezai Karakoç, bir neslin vicdanı, bir medeniyetin hatırlatıcısı ve bir dirilişin müjdecisiydi. Onu anlamak, kendimizi anlamaktır. Onun fikirlerini yaşatmak ise, geleceği inşa etmektir.
Vefatının senei devriyesinde, ruhuna rahmet, kabrine nur diliyoruz.
Rahmetle ve hürmetle…